หยินและหยาง

อากาศที่นี่เริ่มหนาวแล้ว หน้าหนาวกำลังมาเยือน

เปิดเพลงแนวโศกซื้งเบาๆ

จิบกาแฟสักแก้ว .....นั่งอยู่บนโซฟาในบ้าน

....มองออกไปนอกหน้าต่าง...คนเดียว

.........อึ้ม นี่แหละหน้าหนาวละ..........

งั้นวันนี้ผมก็ขอเป็นคนบรรเลงเพลงให้ละกันครับ ไปหากาแฟมาถือทำมิวสิกกันได้ตามใจชอบเลย

知足(รู้จักพอ) ของ 五月天

怎么去拥有一道彩虹
怎么去拥抱一夏天的风
天上的星星笑地上的人
总是不能懂不能知道足够

如果我爱上你的笑容
要怎么收藏要怎么拥有
如果你快乐不是为我
会不会放手其实才是拥有

当一阵风吹来风筝飞上天空
为了你而祈祷而祝福而感动
终于你身影消失在人海尽头
才发现笑着哭最痛

那天你和我那个山丘
那样的唱着那一年的歌
那样的回忆那么足够
足够我天天都品尝着寂寞
才发现笑着哭最痛wo
如果你快乐再不是为我
知足的快乐叫我忍受心痛

ต้องทำเช่นไรฉันถึงจะสามารถมีสายรุ้งไว้ในครอบครอง

ต้องทำเช่นไรฉันถึงจะสามารถโอบกอดลมแห่งฤดูร้อนเอาไว้

ดาราบนท้องนภาต่างก็หัวเราะเยาะผู้คนบนโลก

ที่มักจะไม่เข้าใจ ไม่รู้จักความเพียงพอ

ถ้าฉันหลงรักรอยยิ้มของเธอ

ต้องทำเช่นไรถึงจะครอบครองเอาไว้ได้

ถ้าความสุขของเธอ.... ไม่ใช่เพื่อฉัน

ถ้างั้นการแยกทางกันถึงนับเป็นการครอบครองหรือ

ทุกคราวที่ลมพัดผ่าน ว่าวลอยขึ้นไปบนฟ้ากว้าง

เพื่อเธอ....ฉันจะคอยสวดมนต์ อวยพร และรู้สึกตื้นตันใจ

จนเมื่อภาพหลังของเธอหายลับไปในฝูงชน

ฉันถึงได้รู้สึกตัวว่าร้องไห้ทั้งรอยยิ้มมันช่างเจ็บนัก

วันนั้น.... เธอและฉัน..... บนภูเขาแห่งนั้น

เพลงแห่งปีนั้น..... ร้องอยู่แบบนั้น

แค่หวนคิดคำนึงถึงสิ่งเหล่านั้น ก็แสนจะเพียงพอ

เพียงพอที่จะให้ฉันลิ้มรสถึงความเหงาไปทุกวัน

ฉันถึงได้รู้สึกตัวว่าร้องไห้ทั้งรอยยิ้มมันช่างเจ็บนัก

ถ้าความสุขของเธอ..... ยังไม่ใช่เพื่อฉันอีก

ความสุขที่ได้รู้จักพอ ก็คอยบอกให้ฉันอดทนยอมรับกับความขมขื่นนี้