หยินและหยาง

ทำไมเพลงเพราะๆถึงได้มีแต่เพลงเศร้าๆนะ

หรือว่า.... ความเศร้า....

ในบางแง่มุม

ก็มีความงามซุกซ่อนอยู่

手 (มือ) ของ 莫文蔚

那是你的手
曾经轻轻安抚我眉头
但也是它摔开了我的手

泄了气的气球
两颗心在萎缩的温柔
你始终只低着头
紧握你拳头

透过这窗口
有人会猜我们是朋友
最普通的朋友甚至不点头

在记忆的上游
那是什么揪着我心头
是不是你那双我熟悉的手

但抱过你的手
还能放在谁背后
你想过没有
我们为何会牵手
是什么理由
然后,没有然后
甚至,不再挥挥手

那是你的手
曾经把我捧在你胸口
但今天以后
它不会再敲我门口
有一股腥红的哀愁
缓缓的流出卡住我喉头
你远远的抱着手肘
只站在外头

但抱过你的手
还能放在谁背后
你想过没有
我们上一次牵手
是什么时候
然后,没有然后
甚至,不再挥挥手

抱过你的手
还能放在谁背后
是什么时候
我们上一次牵手
但抱过你以后
有什么已被没收

你想过没有
我们第一次牵手
是什么借口
然后,没有然后
甚至不再挥挥手
分手,也不需理由

มือคู่นั้นของเธอ

ที่เคยลูบไล้คิ้วของฉันเบาๆ

แต่ก็เป็นมือคู่เดียวกัน ที่สลัดมือฉันทิ้งและจากไป

ดั่งลูกโป่งที่ลมรั่วไหล

ความอ่อนโยนจากใจสองดวงกำลังยุบตัว

เธอเอาแต่คอยก้มหน้า กำมือแน่น

คนที่มองผ่านหน้าต่างบานนั้น

คงมองว่าเราเป็นเพื่อนกัน

เป็นเพื่อนที่แสนจะธรรมดาคนหนึ่ง

ฉันนั่งทบทวนความทรงจำ

ว่าอะไรที่ทำให้ฉันเศร้าใจ

ใช่มือที่ฉันแสนจะคุ้นเคยคู่นั้นของเธอหรือเปล่านะ

แต่มือของเธอที่ฉันเคยโอบกอดไว้

ยังสามารถไปวางอยู่บนหลังของคนอื่นได้

เธอเคยคิดบ้างไหม

ว่าทำไมเราสองคนถึงได้จูงมือกัน

เป็นเพราะสาเหตุอะไร

แล้วหลังจากนั้น ไม่มีหลังจากนั้นอีกแล้ว

ไม่แม้แต่จะโบกมือให้กันอีกต่อไป

มือคู่นั้นของเธอ

ที่เคยฉุดดึงฉันเข้าสู่อ้อมอกของเธอ

แต่ว่าหลังจากวันนี้ไป

มือคู่นั้นก็จะไม่มาเคาะประตูบ้านฉันอีกแล้ว

มีความโศกเศร้า

ค่อยๆลอยพลิ้วมาจุกที่คอฉัน

เธอยืนกอดอกอยู่ห่างๆ

ยืนอยู่ที่ตรงนั้น

แต่มือของเธอที่ฉันเคยโอบกอดไว้

ยังสามารถไปวางอยู่บนหลังของคนอื่นได้

เธอเคยคิดบ้างไหม

ครั้งสุดท้ายที่เราจูงมือกัน

คือเมื่อไหร่

แล้วหลังจากนั้น ไม่มีหลังจากนั้นอีกแล้ว

ไม่แม้แต่จะโบกมือให้กันอีกต่อไป

มือของเธอที่ฉันเคยโอบกอดไว้

ยังสามารถไปวางอยู่บนหลังของคนอื่นได้

เมื่อไหร่นะ

ที่เราเดินจูงมือกันครั้งสุดท้าย

แต่หลังจากที่กอดเธอแล้ว

ฉันต้องเสียอะไรไปบ้าง

เธอเคยคิดบ้างไหม

ครั้งแรกที่เราจูงมือกัน

เธอใช้ข้ออ้างว่าอะไร

แล้วหลังจากนั้น ไม่มีหลังจากนั้นอีกแล้ว

ไม่แม้แต่จะโบกมือให้กันอีกต่อไป

ปล่อยมือแยกทางกัน ไม่ต้องการเหตุผลใดๆ