หยินและหยาง

ช่วงนี้กำลังบ้าอ่านมังกรคู่สู้สิบทิศอย่างต่อเนื่องครับ ยิ่งอ่านก็ยิ่งได้ไอเดียมากมาย ครั้งก่อนๆที่อ่านแล้วไม่รู้สึกอะไรเพราะขาดประสบการณ์ร่วมอย่างเพียงพอ

วันนี้มาพูดถึงกันในเรื่องธรรมะครับ อย่าได้มองว่าศาสนาเป็นเรื่องไกลตัวนะครับ ประมาณว่าอายุหกสิบค่อยเข้าวัดฟังธรรม ผมอยากชี้ให้เห็นว่าเราสามารถนิพพานได้ตั้งแต่อายุยี่สิบเหมือนกัน ไม่งั้นในประวัติศาสตร์ของพุทธศาสนาคงไม่มีเณรที่เป็นอรหันต์ออกมาให้เห็นกัน

ธรรมะแฝงตัวอยู่ในทุกสิ่ง ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองเห็นและหยุดทำความเข้าใจหรือไม่ ธรรมะแท้จริงก็คือปรัชญาธรรมชาติ คือความเข้าใจในธรรมชาติ เมื่อเห็นซึ้งในธรรมชาติแล้วก็ย่อมเข้าใจความเป็นไปของโลก และสามารถยกระดับตัวเองเข้าสู่ความหลุดพ้นได้

ในเมื่อธรรมะมีอยู่ในทุกสิ่ง ไม่จำเป็นต้องเข้าวัดเพื่อแสวงหาแต่เพียงถ่ายเดียว เราจึงสามารถจะแสวงหาความจริงของชีวิตได้จากสิ่งที่เราอยู่ด้วยทุกเมื่อเชื่อวัน เช่น จากอาชีพหรือจากความถนัดต่างๆ 

ในมังกรคู่สู้สิบทิศบรรยายถึงเรื่องนี้ไว้อย่างชัดแจ้งครับ ยกมาให้ดูเป็นตัวอย่างประกอบ

"ดาบสวรรค์กล่าวว่า หากไม่สามารถละทิ้งวัตถุเรื่องราวทั้งหมด จดจ่ออยู่กับดาบโดยเฉพาะ ต่อให้ท่านฝึกเพลงดาบอีกร้อยปี ก็ไม่อาจบรรลุถึงจุดสุดยอดของดาบได้" 

อีกตัวอย่าง

"โคว่จงท่านยังขาดอีกขั้นหนึ่งก็จะก้าวสู่ความเป็นยอดฝีมือที่แท้จริง มีแบบแผนเป็นระดับชั้นดิน ไร้แบบแผนเป็นระดับชั้นฟ้า

ในแบบแผนซ่อนไร้แบบแผนและในไร้แบบแผนซ่อนแบบแผนจึงเป็นระดับชั้นสูงสุดที่หลอมรวมฟ้าดินและมนุษย์เข้าด้วยกัน มีแต่อัจฉริยชนเท่านั้นจึงสามารถเชื่อมโยงฟ้าดินบรรลุถึงขึ้นไร้แบบแผนโดยมีแบบแผน และมีแบบแผน ทว่าไร้แบบแผนได้ ....... แบบแผนมิใช่ไม่คงอยู่ หากแต่เมื่อท่านสามารถควบคุมแบบแผน ก็เฉกเช่นยอดพ่อครัวแล่วัว มีใช่หมายความว่าวัวไม่คงอยู่เพียงแต่ในสายตาเขาไม่มองเห็นวัว เท่ากับครอบครองวัวแล้วลืมวัว ครอบครองแบบแผนแล้วลืมแบบแผน ดังนั้นการใช้ดาบเน้นที่สำนึกแห่งดาบ แต่หากเกิดสำนึกก็จะทิ้งร่องรอยไว้ หากแม้นไร้สำนึกจะสิ้นสูญสลาย ประการสำคัญให้อยู่ระหว่างเกิดสำนึกกับไร้สำนึก...." 

อาจจะเข้าใจยากไปนิด แต่ถ้าลองคิดถึงการพิมพ์ดีดจะพอเข้าใจได้ เราครอบครองแบบแผนคือเรารู้ว่าตำแหน่งแป้นพิมพ์อยู่ที่ใด วางมือแบบใดจึงถูกต้อง  ไร้แบบแผนคือเราสามารถพิมพ์สิ่งใดออกมาก็ได้ คนที่พิมพ์คล่องนั้น จะลืมแบบแผนคือตำแหน่งแป้นพิมพ์ไปเสียสิ้น ไม่ได้นึกถึงการคงอยู่ของมันอีก  คงเหลือแค่นิ้วมือที่ทำหน้าที่พิมพ์ออกมาเท่านั้น 

สิ่งเหล่านี้เกี่ยวกับธรรมะยังไงหนอ ขอยกข้อความจากหนังสือมาอ้างเป็นคำตอบครับ 

"นอกจากดาบแล้ว ในใจไม่มีวัตถุอื่นอีก" ถ้าทำได้ถึงระดับนี้นับเป็นขั้นสุดยอดแล้ว ไม่ว่ากระทำสิ่งใด หากมีสมาธิ มีความตั้งใจที่จะทำ ย่อมทำได้ดี  พลังสมาธิขั้นนี้สามารถสรรค์สร้างสิ่งต่างๆออกมาได้อย่างไม่หยุดยั้ง แต่...

"หลังจากได้รับดาบแล้วยังต้องลืมเลือนดาบ" นี่จึงเป็นขั้นที่สุดอย่างแท้จริง หากจิตยังยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งอยู่ ก็ไม่มีทางที่จะหลุดพ้นได้ เพราะฉะนั้นเมื่อได้ครอบครองแล้วจงลืมซะว่าเราถือครองอยู่

เฉกเช่น หากมัวค้นหานิพพาน จักไม่พบนิพพาน  มีแต่ใจที่ไม่แสวงหานิพพาน จึงจะถึงนิพพานได้

ผมทุกวันนี้รู้สึกโชคดีที่ได้มาเรียนแพทย์แผนจีน เนื่องจากว่าแพทย์แผนจีนสืบทอดมาจากปรัชญาจีนโบราณที่ผมชอบเป็นการส่วนตัว ทำใหผมมองโลกเปลี่ยนไป ทุกวันนี้ผมมักจะนำปรัชญาเหล่านี้มาอธิบายโลกและโรค ทำความเข้าใจโลกและโรคใหม่ ทั้งมีผลดีต่อการมองโลกและการรักษาโรคอีก

อย่างเรื่องการนอน ที่เคยเขียนไปก็เป็นการนำความจริงของธรรมชาติมามองโลกและเหตุแห่งโรคได้ นี่เป็นผลพลอยได้จากการมาเรียนตรงนี้จริงๆ

ถ้าเทียบกับข้อความที่ยกมาอ้างนั้นก็คงจะเป็น "นอกจากแพทย์แผนจีนแล้วในใจไม่มีสิ่งอื่นอีก" เมื่อผมมุ่งมั่นศึกษาปรัชญาแพทย์จีนอย่างลึกซึ้งถ่องแท้เกิดเป็นแบบแผนขึ้น จากนั้นก็จะ พัฒนาตัวเองเข้าสู่ขั้นไร้แบบแผน "ได้แพทย์แผนจีน แล้วลืมเลือนแพทย์แผนจีน" พาตัวเข้าสู่ความหลุดพ้น มองเห็นโรคเป็นเพียงปรากฎการณ์ชนิดนึง มองเห็นการเปลี่ยนแปลงขั้นต่างๆของมัน สู้รบกับโรคด้วยวิธีต่างๆ เช่น จ่ายยาหรือการฝังเข็ม เฉกเช่นการประลองเพลงดาบในสนามรบ สามารถใช้แพทย์แผนจีนรักษาโรคได้อย่างไร้ขีดจำกัด โอ้ แค่คิดก็น่าสนุกมากๆแล้วครับ

ยามนั้นแพทย์แผนจีนสำหรับผมก็จะไม่เป็นเพียงแค่แพทย์แผนจีนอีกต่อไป หากเป็นความจริงของชีวิต เป็นหนทางสู่การนิพพานอย่างหนึ่ง เสมือนที่มังกรคู่สู้สิบทิศว่าไว้ "สำหรับกับซือเฟยเซวียน วิถีแห่งกระบี่มิเพียงเป็นวิถีแห่งฟ้า ทั้งยังเป็นวิถีแห่งมนุษย์"    

ฟังดูมันช่างเว่อร์อะไรขนาดนั้น แต่ไม่ใช่เพียงแค่ผมที่มองแบบนี้นะครับ ผมสามารถยกตัวอย่างมาให้เพื่อนๆเห็นว่า ธรรมะแฝงอยู่ในทุกสิ่งจริง นิพพานอาจเป็นจุดมุ่งหมาย แต่วิธีที่จะพาตัวให้ถึงซึ่งนิพพานกลับไร้ขีดจำกัดครับ ข้างล่างมีอีกหลายตัวอย่างที่ใช้สิ่งต่างๆมาอธิบายธรรมะครับ

1. โลกจิต ของแทนไท ประเสริฐกุล

แค่ชื่อหนังสือก็เกือบถึงนิพพานแล้วครับ โลกจิตในที่นี้พี่แทนอธิบายว่า เราสามารถสร้างโลกทั้งโลกได้ด้วยจิตของตัวเอง เป็นคำอธิบายที่ผมต้องผงกหัวยอมรับอย่างศิโรราบเลย เคยเหม่อฝันกลางวันกันใช่ไหมครับ คิดเคลิบเคลิ้มเห็นตัวเองกำลังออกไปเที่ยวกับคนที่เราแอบชอบ อาาาาาา ช่างมีความสุขจัง พอมีคนมาทักสะดุ้งที สิ่งที่เมื่อกี๊คิดคล้ายดั่งจะเป็นจริงก็หายไป ช่างสอดคล้องกับหลักธรรมที่ว่า "จันทร์ในวารี บุปผาในกระจก ไหนเลยเกิดดับได้ ภพภูมิทั้งหมดล้วนบังเกิดจากใจ" จริงๆ

2. คณิตศาสตร์อธิบายธรรมะ

"เรียน​ ​คุณประภาส​

ได้​อ่านเรื่องคณิตศาสตร์อธิบายธรรม​ ​จึง​อยากขอร่วมวง​ด้วย​ครับ​ ​ราวสามร้อยปีก่อนพระ​เยซูประสูติ​ ​อาร์คีมีดิส​ ​แห่งไซราคิวส์​ ​ซิซิลี​ ​คนเดียว​กับ​ที่​แก้ผ้าร้องยู​เรก้า​แหละครับ​ ​ได้​เพียรหาค่า​ ​โดย​อาศัยการประมาณพื้นที่ของวงกลม​ ​เขา​ได้​สร้างรูปหกเหลี่ยมด้าน​เท่า​สองรูป​ ​รูป​เล็ก​บรรจุ​ใน​วงกลม​ ​รูป​ใหญ่​มีวงกลมบรรจุ​อยู่​ภาย​ใน​ ​แบบแบบสนิท​

โดย​การนี้​ ​พื้นที่ของวงกลม​จะ​มากกว่าหกเหลี่ยมด้าน​เท่า​รูป​เล็ก​ ​แต่น้อยกว่าหกเหลี่ยมด้าน​เท่า​รูป​ใหญ่​(พื้นที่รูปเหลี่ยมด้าน​เท่า​สามารถ​คำ​นวณ​ได้​ครับ) ​พอเพิ่ม​เป็น​แปดเหลี่ยม​ ​พื้นที่รูปเหลี่ยมข้าง​ใน​จะ​มากขึ้นแต่ก็​ยัง​น้อยกว่าพื้นที่วงกลม​ ​ขณะที่พื้นที่รูปเหลี่ยมด้านนอกก็​จะ​เล็ก​ลงแต่ก็​ยัง​มากกว่าพื้นที่วงกลม​ ทำ​ให้​ประมาณพื้นที่วงกลม​ได้​แม่นยิ่งขึ้น​(​ซึ่ง​ทำ​ให้​ประมาณค่า​ได้​เป็น​แนวคิด​ใน​การประมาณพื้นที่​แบบนี้ถือว่า​เป็น​แนวคิดของแคลคูลัส​ ต้อง​รอกว่าสองพันปีที​เดียวกว่านิวตัน​จะ​ทำ​ให้​เป็น​ระบบ) ​ยิ่งเพิ่มเหลี่ยม​ให้​มากขึ้น​ จาก​หก​เป็น​แปด​ ​เป็น​สิบ​ ​จน​เป็น​อนันต์​เหลี่ยมด้าน​เท่า​ ​รูปเหลี่ยมก็​จะ​กลาย​เป็น​วงกลม​ มันแปลกนะครับ​ ​จาก​รูปเหลี่ยมที่มีจำ​นวนเหลี่ยมมากมายมหาศาลสุดคะ​เน​ ​กลับกลาย​เป็น​วงกลม​ รูปเรขาคณิตที่​ไม่​มี​เหลี่ยมมีมุมเลย​

หัวข้อธรรมวันนี้ขอเสนอ​ “​สูงสุดคืนสู่สามัญ​” ​ครับ​

จิณดิษฐ์​" ------ จากหนังสือคุยกับประภาส

ใครจะคิดว่าในคณิตศาสตร์ยังแฝงธรรมะไว้จริงไหมครับ 

3. หลากตัวอย่างจากหนังสือคุยกับประภาส 

 "ครั้งหนึ่ง​ ​เฮดวิก​ ​บอร์น​ ​เพื่อนของ​เขา​ (ไอน์สไตน์) ถาม​เขา​ว่า​ "คุณเชื่อจริงๆ​ ​หรือ​ว่า​ ​วิทยาศาสตร์อธิบาย​ได้​ทุกปรากฏการณ์​" ​ไอน์สไตน์ตอบว่า​ ​"​ใช่​ ​มันอธิบาย​ได้​ทุกสรรพสิ่ง​ ​ไม่​เชื่อคุณลองบรรยายซิมโฟนี่ของบี​โธเฟน​ด้วย​การสั่นของคลื่น​ความ​ดันดูสิ​"

ใน​สายตาของผม​แล้ว​ ​ไอน์สไตน์​เป็น​นักวิทยาศาสตร์ยิ่งกว่านักวิทยาศาสตร์คนไหนๆ​ ​เพราะ​เขา​มองทุกสรรพสิ่ง​เป็น​วิทยาศาสตร์หมด​

บุคคลที่ผม​จะ​ยกตัวอย่างต่อไปนี้​ ​ผม​จะ​ลองเขียนดูนะครับว่าพวก​เขา​เป็น​นักวิทยาศาสตร์​แขนง​กัน​ไหน​กัน​บ้าง​ ​คุ้นชื่อทุกคนนั่นแหละครับ​

โมซาร์ต​ ​ผู้​ค้น​พบ​ความ​สัมพันธ์ของคลื่นเสียง​และ​นำ​มาสร้างอนุกรมไล่​เรียง​และ​จับคู่​ความ​ถี่​เสียงจนเกิด​เป็น​คลื่นเสียงกล่อมโลก​

ซิกมันด์​ ​ฟรอยด์​ ​ผู้​จับแยกหมวดกมลสันดาน​และ​ความ​คิดมนุษย์​ ​และ​อธิบาย​ความ​สัมพันธ์ของพฤติกรรม​ใน​เวลาช่วงต่างๆ​ ​ของชีวิตมนุษย์​ ​โดย​มีวิชาสถิติ​เป็น​ข้ออิงหลัก​

ปิกัสโซ่​ ​ผู้​นำ​เอาสัด​ส่วน​ของรูปทรงเรขาคณิตมาประกอบ​กัน​กับ​ค่า​แตกต่างของสเปกตรัมของแสง​ ​สร้าง​เป็น​ภาพสองมิติที่สะท้อน​เข้า​ไป​ใน​จอตา​ ​ทำ​ให้​ร่างกายหลั่งฮอร์​โมนบางตัวออกมา​ได้​

คนสุดท้ายครับ​ ​นักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่ง​ใหญ่​ที่สุด​ ​เจ้าชายสิทธัตถะ​

พระองค์ทรง​ค้น​พบสูตรทางคณิตศาสตร์ที่​สามารถ​อธิบาย​ส่วน​ที่ลึกที่สุดของมนุษย์ทุก​ผู้​คนบนโลก​ ​นึกดูดีๆ​ ​สิครับ​ ​สี่ข้อนี้สัมพันธ์​กัน​อย่างไร​

ทุกข์​ ​สมุทัย​ ​นิ​โรธ​ ​มรรค"

เป็นยังไงครับ ไอน์สไตน์ยังได้วิทยาศาสตร์แล้วลืมวิทยาศาสตร์ อธิบายความจริงของโลกด้วยวิทยาศาสตร์เลย และผมเชื่อว่าขณะที่ปิกัสโซ่วาดภาพหรือโมสาร์ตแต่งเพลงนั้น พวกเขาเข้าสู่ขั้นไร้แบบแผน ลืมพู่กันในมือและเปียโนเบื้องหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ผมเชื่อครับว่า ถ้าคุณเสาะแสวงหาจริงๆ วันหนึ่งพนักงานบัญชีที่วันๆอยู่กับตัวเลขนั้นอาจจะเห็นโลกเป็นแบบข้างล่างนี่ก็ได้ โลกที่แท้ก็แค่ตัวอักษรวิ่งวุ่นไปมาเท่านั้นเอง

​

 .

.