หยินและหยาง

ยามสองทุ่ม เป็นเวลาที่ชายหนุ่มกับแม่ของเขาจะพาหมาเดินยามค่ำ เหมือนเป็นภาระ แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่แม่ลูกจะได้มีโอกาสอยู่เงียบๆคุยกัน

วันนั้นพระจันทร์เต็มดวง ถนนเงียบเชียบ สองแม่ลูกเดินคุยสัพเพเหระกันไป

. 

“เชนรู้ไหมว่าตอนที่เชนไปเข้าค่ายหรือไปทำกิจกรรม ไม่ได้กลับบ้าน แล้วม้าต้องพาหมาเดินคนเดียวนะ”

“ยังไงครับม้า”

“มีอยู่วันนึง ม้าก็มองพระจันทร์เต็มดวงเหมือนอย่างนี้แหละ แล้วก็คิดถึงเชน คิดไปว่าเชนอยู่ทางนู้นจะได้เงยหน้ามองพระจันทร์เหมือนม้าบ้างไหม”

“’งั้นเลยเหรอครับม้า หึๆๆ”   ผมแหงนมองพระจันทร์ตามแม่

“ม้าบอกไปแล้ว วันหลังเชนมองพระจันทร์ก็จะได้นึกถึงม้าไง แล้วม้าก็นึกถึงเชน เหมือนเรามองพระจันทร์ดวงเดียวกันอยู่”

“ครับ ม้า” ผมยิ้มตอบ

. 

ตั้งแต่นั้นมาจนถึงตอนนี้ เจ็ดแปดปีแล้ว วันพระจันทร์เต็มดวงดูเหมือนจะกลายเป็นวันพิเศษของเราแม่ลูก ทุกวันนี้แม่เห็นพระจันทร์เต็มดวงแล้วก็จะโทรหาผม หรือไม่ผมก็โทรกลับไป ล่าสุดคือวันลอยกระทง อาจจะไม่มีอะไรจะคุยหรือจะเล่า แต่แค่เห็นพระจันทร์ใจเราก็ใกล้กันแล้ว

คงรู้แล้วสินะครับว่าผมได้ความโรแมนติกมาจากใคร รักม้านะครับ

.

หักมุมก่อนจบเล็กน้อย

“โตขึ้นจะรักแม่หรือรักเมีย”   แม่ถามเมื่อตอนเด็กๆ

“รักแม่ฮับๆๆๆๆๆ”   ลูกๆแย่งกันตอบ (รู้จักเอาใจแม่แต่เด็ก)

ทุกวันนี้

"เห้ย ตกลงรักแม่หรือรักเมียวะ”   แม่ถามลองเชิงยามเมื่อผมและน้องชายต่างมีแฟน

“รักแม่คร้าบบบบบบบบบ   แต่ขอเมียสักคนนะม้า”   ลูกๆแย่งกันตอบเหมือนตอนเด็กๆ อิๆๆๆ (ขำๆนะม้า รักม้าอยู่แล้วน่า)

. 

ปล. กำลังอยู่ในช่วงสอบครับ เกือบจะอาเจียนออกมาเป็นหยินกับหยางแล้ว ตัวสุดท้ายพฤหัสหน้า สู้ว้อย

ปลล. เพลง"แสงจันทร์" จาก หวังซินหลิงครับ