หยินและหยาง

บทนำ: ชายหนุ่มคนหนึ่ง รอนแรมออกจากบ้าน ไปในที่ไกลแสนไกล ในยุคที่ไม่มีเครื่องมือติดต่อใดๆ วันนึง ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเตียง ทอดมองออกไป ...........  

by 唐 李白

床前明月光
疑是地上霜
举头望明月
低头思故乡

 .

.

.

ปลายเตียงแสงจันทร์ส่อง

ราวหยดน้ำค้างพรมฉ่ำพื้น

เงยหน้า มองจันทรา

ก้มหน้า คิดถึงบ้าน

แปล: เชน 

กลับมาแล้วครับ มาพร้อมกับความเหงาเช่นทุกครั้งที่ต้องกลับมาอยู่คนเดียว ใจมันโหวงๆ รู้สึกเหมือนหน้าอกมันกลวงๆจนไม่รู้ว่าปอดกับหัวใจยังอยู่และทำหน้าที่ของมันอยู่หรือเปล่า อยากจะถอนหายใจออกมาเป็นนิราศ พร่ำพรรณาถึงคนรักเมื่อยามอยู่กันไกล แต่นึกถึงบทกวีจีนบทนึงขึ้นมา และรู้สึกว่าจะจับใจกว่า เป็นบทกวีในราชวงศ์ถังแต่งโดยหลี่ไป๋ ซึ่งห่างจากปัจจุบันราว พันสี่ร้อยปี

เรียบๆสี่วรรค ใชัคำแสนง่าย นี่สินะบทกวีของแท้ ที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็ยังให้ความรู้สึกร่วมสมัยอยู่ (เช่นผมตอนนี้) แนะนำให้นึกภาพตามบทนำก่อนแล้วค่อยอ่านบทกวี แล้วใจจะสั่นไหวเหมือนระลอกน้ำเลยละครับ