เห็นหน้าติ๋มๆแบบนี้ ผมมีความเถื่อนดิบอยู่ในตัวนะครับ สมัยก่อนตอนม.ต้น ม.ปลาย เพื่อนๆแค่ริอยากเจาะหู ส่วนผมอยากสักไปแล้ว ไปถามราคาที่สยาม สักรอบแขนเท่าไร สามพันแปด อืมๆๆๆ โอเคครับพี่ ไว้เดี๋ยวผมมาใหม่ กลับไปบอกแม่ว่าอยากสัก (เป็นลูกที่ดีจริงๆ รู้ว่าไม่ได้ยังอุตส่าห์ไปขอก่อนทำ) แน่นอนแม่ไม่ให้ จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ทั้งเจาะหู ทั้งสัก พ่อไม่ให้ แม่ไม่ยอม แฟนไม่เห็นด้วย พ่อแม่แฟนรังเกียจ เฮ้อ

 

อย่างไรก็ตาม ความอยากสัก อยากเจาะหูก็ยังคงถูกเก็บกดไว้อยู่ภายในใจ ไม่ได้หายสาบสูญไปไหน เพียงแค่รอวันปลดปล่อยมันเท่านั้น ก่อนหน้านี้ก็มีไปเพนท์บ้าง ไปทำเฮนน่าสนองตัณหาตัวเองเรื่อยไป แต่แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่ผมสามารถทำรอยสักได้เองทุกเมื่อที่ต้องการ เพียงแต่เลือกลวดลายไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าศาสตร์แพทย์จีนจะให้โอกาสนี้กับผม