หยินและหยาง

"ครั้งหนึ่งท้องฟ้าและผืนดินอยู่แนบติดกัน เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน จวบจนกระทั่งสิ่งมีชีวิตถือกำเนิดขึ้นในน้ำเป็นครั้งแรก ผืนดินตื่นเต้นดีใจ เฝ้าฟูมฟักดูแลสิ่งมีชีวิตต่างๆที่เริ่มทยอยเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้จนลืมท้องฟ้าไป

ท้องฟ้าเริ่มเดียวดาย อ้างว้าง เสียใจที่ผืนดินไม่สนใจตนเหมือนครั้งแต่ก่อน ท้องฟ้าจึงเริ่มเคลื่อนตัวห่างออกไป ห่างออกไป.....ห่างออกไป

จวบจนเมื่อมีสัตว์ตัวแรกบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ ผืนดินจึงได้คิดถึงเพื่อนของมันขึ้นมา เงยหน้าขึ้นมองแผ่นฟ้า แต่ก็สายเกินไปแล้ว ท้องฟ้าได้อยู่สูงห่างไกลออกไป ผืนดินจึงได้ฝากคำคิดถึงกับนกไปถึงท้องฟ้า นกก็บินขึ้นไปถ่ายทอดคำพูดให้ ผืนดินอยากให้ท้องฟ้ากลับมาใกล้ชิดกันดังเก่า ท้องฟ้าก็อยากจะกลับมา แต่ทว่าร่างกายที่ใหญ่ขึ้น ความสูงที่ห่างเกิน ทำให้ไม่สามารถที่จะลงมาใกล้ชิดสนิทสนมกับผืนดินได้เหมือนดังก่อนอีกแล้ว ท้องฟ้าจึงได้แต่กลั่นตัว โปรยฝนลงสู่พื้นดินแทนความคิดถึงที่มีต่อเพื่อน และนี่คือสาเหตุที่ว่าทำไมเวลาฝนตกเราถึงมักคิดถึงคนอื่น"

.
.
.

เคยอ่านนิทานประมาณนี้ครั้งนึง ตอนนั้นอ่านแล้วก็ซาบซึ้งในความโรแมนติกและช่างคิดของคนแต่ง พลันเห็นจริงเห็นจังด้วยว่า อื้อ มีเหตุผล เคยคิดกันไหมครับว่า ยามฝนตก ทำไมเราถึงได้รู้สึกเหงาจัง คิดถึงจัง มันเป็นเพียงแค่อารมณ์ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้จริงๆเหรอ หลังจากที่ผมมาเรียนแพทย์จีนแล้ว ผมว่าผมอธิบายความรู้สึกนี้ได้นะครับ เลยมาแบ่งปันกัน

เรามาลองตีความของคำว่า "เหงา" ดูก่อน ตามคำอธิบายของพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ "หงอยเหงา" แปลว่า "เปลี่ยวใจ ไม่กระปรี้กระเปร่า"(คำว่าเหงาตัวเดียวไม่มีครับ) ส่วนฉบับอ.เปลื้อง ณ นคร แปลว่า "เปล่าเปลี่ยว"

แปลไทยเป็นไทยแล้วก็ยังงงอยู่ดี แต่ถ้าเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานแล้ว ผมว่าอารมณ์เหงาจะมีอาการดังนี้ครับ คือ ไม่อยากอาหาร รู้สึกเบื่อๆ ง่วงๆ เนื้อตัวหนักๆ หัวมึนๆ ไม่อยากทำอะไร และที่สำคัญคือคิดถึงใครต่อใครไปต่างๆนานา ใครมีอาการที่วิจิตรพิศดารกว่านี้ลองว่ากันมาได้นะครับ ดูสิว่าผมจะพออธิบายได้ไหม แต่รวมๆแล้วน่าจะคล้ายๆกัน แพทย์จีนอธิบายอาการเหล่านี้ว่ายังไงมาดูกันครับ

ยามที่ฝนตกนั้น ความชื้นในอากาศก็จะสูงขึ้นครับ และความชื้นนี่แหละที่เป็นกุญแจของคำตอบนี้ ม้ามกับความชื้นเป็นศัตรูกันครับ ม้ามในแพทย์จีนหมายถึงระบบการย่อยอาหารของคนเรา ซึ่งหมายรวมตั้งแต่ปาก กระเพาะ ถุงน้ำดี ตับอ่อน ลำไส้ ไปจนถึงการขับถ่ายออกจากร่างกายไป เมื่อเจอความชื้นเข้าไปในร่างกาย ม้ามจะขี้เกียจทำงานครับ นั่นคือสาเหตุที่ทำไมฝนตกเราถึงไม่ค่อยอยากอาหาร ความชื้นที่แทรกเข้าสู่ร่างกายนั้นเป็นพิษที่มีน้ำหนัก เพราะฉะนั้น แขนขาเราก็เลยหนัก หัวหนักๆ จึงย่อมไม่อยากจะทำอะไรเป็นธรรมดา ยิ่งความชื้นถือเป็นพิษหยิน มีฤทธิ์เย็น ฤทธิ์นิ่ง ก็จึงไม่น่าแปลกใจที่เราไม่อยากขยับ เพราะมันไปกดธาตุหยางที่มีฤทธิ์เคลื่อนไหวไว้ อาการโดยทั่วไปของ "อารมณ์เหงา" จึงสามารถอธิบายได้คร่าวๆดังนี้ละครับ

ทีนี้เรื่อง "ความคิดถึง" ละจะอธิบายยังไง ถ้าใช้ความชื้นมาอธิบายต่อ ก็สามารถจะบอกได้ว่า เพราะเราไม่คึกคัก กระปรี้กระเปร่า ไม่อยากทำอะไรไงครับ เลยเกิดอาการคิดถึงเรื่องอื่นๆ คนอื่นๆขึ้น จะเรียกว่าพอไม่มีอะไรทำ หรือไม่มีอารมณ์ทำก็ฟุ้งซ่านได้ แต่ผมว่าคำอธิบายนี้ยังไม่ 'โดน' พอ เลยขอเปลี่ยนมุมมองใหม่ครับ

ต้นกำเนิดของสรรพสิ่งในโลกและจักรวาลนั้นมาจากธาตุหยินและธาตุหยางครับ หยินและหยางเมื่อรวมตัวกัน แลกเปลี่ยนกันก็จะกำเนิดสรรพสิ่งขึ้นมา อันนี้เป็นเรื่องธรรมชาติและพื้นฐานที่สุด ถ้าจะพูดให้เป็นรูปธรรมหน่อยก็คือว่า ธาตุหยางแทนฟ้า ธาตุหยินแทนดิน ธาตุหยางแทนผู้ชาย ธาตุหยินแทนผู้หญิง ผู้ชายกับผู้หญิงเมื่อรวมตัวกัน แลกเปลี่ยนกัน ก็ให้กำเนิดบุตร เช่นเดียวกันที่ฟ้าและดินเมื่อรวมตัวกัน แลกเปลี่ยนกัน ก็ให้กำเนิดสรรพสิ่งขึ้นมา รวมตัวกัน แลกเปลี่ยนกันผ่านทางไหน ก็ทางฝนตกนี่แหละครับ พลังดินลอยขึ้นฟ้า อาจจะมองเป็นรูปไอน้ำที่ระเหยขึ้นไปก่อตัวเป็นเมฆ ขณะที่พลังฟ้าก็เปลี่ยนเป็นฝนให้โปรยลงมาสู่พื้นดิน เป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ไม่มีวันหยุด ยามใดที่ระบบนี้หยุด ยามนั้นก็จะไม่มีสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป คิดดูก็ได้ครับถ้าไม่มีฝนพวกเรายังจะอยู่กันได้หรือ

มองธรรมชาติแล้วก็มองย้อนตัวครับ คนกะธรรมชาตินั้นแยกกันไม่ออก เพราะเราเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ธรรมชาติเป็นอย่างไรล้วนแล้วแต่กระทบถึงตัวเรา ยามที่ฝนตกอยู่นั้น เป็นช่วงของการแลกเปลี่ยนพลังระหว่างฟ้ากับดินอยู่ แล้วใยเราจะไม่อยากแลกเปลี่ยนความรู้สึกของเราร่วมกับใครบ้าง

.
.
.
.
.
.
กับใครบ้าง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
กับใครบ้าง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.......ข้างนอกฝนลงเม็ดอีกแล้ว.......

เอาของเก่ามาปัดฝุ่นใหม่ น่าไม่อายจริงๆ เอนทรี่นี้เป็นเอนทรี่แรกที่ได้ขึ้นระบบ Hot ครับ ทำให้บล็อกนี้ได้เป็นที่รู้จักมากขึ้น บังเอิญว่าช่วงนี้ฝนตก รวมทั้งตัวเองก็เหงาๆด้วย เลยนึกถึงเอนทรี่นี้ขึ้นมาได้ คิดว่าคงมีหลายคนไม่เคยอ่านเลยเอามาอัพอีกรอบ (ซะงั้น) Orz

ตอนนี้ผมไม่ได้เป็นอะไรแล้ว บังเอิญได้อ่านการ์ตูนธรรมะทาง fwd mail สอนใจซะ แต่เมื่อไรไอ้บรรยากาศฝนตกแบบนี้มันจะหายไปซะที อยากใส่รองเท้าคู่ใหม่เฟร้ย

ก่อนจากขอแถมคลิปไว้อันนึง เห็นจากบล็อกคุณโก๋ ชอบมาก งานแต่งงานแบบนี้สนุกดีเนอะครับ ผมคงไม่กล้า แต่ถ้าให้เพื่อนมันเต้นจนเสร็จแล้วเราเดินหล่อๆออกมา ....อันนี้ก็ไม่แน่